‘When you gotta go, you gotta go’
De opa van Yara is overleden. Door de jaren heen hebben we meerdere uitvaarten binnen de familie mogen verzorgen. Mede door de hechte band binnen de familie wordt ook deze keer, voor de derde keer, gekozen voor de Uitvaartbus.
Bedenker, eigenaar en chauffeur Mark is op de dag van de uitvaart vroeg vanuit Deventer vertrokken en is ruim op tijd in de buurt van het woonhuis.
Wanneer de bus arriveert, kijken de jonge kleinkinderen -gehuld in Formule 1 overalls, want daar was opa groot fan van- met grote ogen toe. Mark keert de bus rustig en zet hem precies voor de voordeur. Hij laat de kinderen even binnenkijken. Daarna krijgen we goede hulp van hen bij het inladen van de bloemstukken en vervolgens bij het naar de bus brengen van hun opa.
Als alle familieleden zijn ingestapt, sluit Mark de deur en maakt hij zich klaar om te vertrekken. Ik ga voor de bus staan om uit respect een stukje voor de auto uit te lopen. Ik wacht tot Mark de motor start en de bus in beweging komt. Maar dan gebaart hij vanuit de bestuurdersstoel dat ik nog even moet wachten.
Wat zou er aan de hand zijn? Ik wacht nog wat langer. En nog wat langer.
Uiteindelijk loop ik naar de zijkant van de bus om te kijken wat er nu toch aan de hand is. Wat blijkt? Yara moet plassen. En moeder Ellen heeft, met een vooruitziende blik, ‘het potje’ meegenomen. Daar zit ze dan, midden in de bus, naast de mand van opa, triomfantelijk op het potje haar plasje te doen.
Met een glimlach loop ik terug naar voren en ga weer voor de bus staan. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat vader Jeroen het potje vanuit de bus leeggooit.
Even later arriveren we bij het crematorium. Yara loopt daar, helemaal ontspannen, samen met haar broers en mij het laatste stukje voor de bus uit. Een klein, onverwacht moment midden in een verdrietige dag.
‘When you gotta go, you gotta go.’
